Razvojem gradova kroz istoriju, razvijao se i oblik trgovine na otvorenom prostoru kako na unapred određenom prostoru (pijace) tako i povremeno na privremenim lokacijama (vašari).
Prva ovakva trgovina je zabeležena u okviru gradskih zidina antičkog grada – utvrđenja Naissusa. Za vreme Turaka pijačna trgovina se odvijala ispred gradskih zidina Tvrđave, a nešto kasnije i u centru grada sve do Prvog svetskog rata.

U to vreme poznat je Turski zakon – kanun, kojim su regulisane tržišne i druge dažbine i takse na proizvodnju i promet robe u gradu i na pijacama, izdat 1498. godine koji kaže:
"Od konjskog tovara životnih namirnica uzima se po dve aspre, od kolskog tovara 8 aspri, ako se proda rob lili konj po dve aspre, od dve ovce jedna aspra itd. U vreme vašara (panađura) uzima se duplo više."

 Pijačni dan u Nišu - kolorisana fotografija iz 1904. godine

Pijačna baždarina (trošarina) uzimala se na otvorenim prostorima, pijacama gde se roba prodavala. Iznosila je 2,5% od vrednosti robe. Baždarina se plaćala po jedinici (konjski ili kolski tovar, vreća, bisaga, svežanj, koš, mešina itd). U vreme panađura plaćalo se dvostruko više.

Niški panađur se javlja od XV veka jednom godišnje 9. avgusta na dan sv. Pantalejmona i trajao je tri dana. Održavao se u Panteleju gde su verovatno održavani i srednjoevropski panađuri. Do XVII veka niški panađur je bio uglavnom lokalnog značaja, kasnije dobija širi značaj, jedan od najpoznatijih na Balkanu. Panađur (vašar) je nastavio da se održava do današnjih dana.

Pre oslobođenja od Turaka, vašari su postali značajan oblik razmene roba. Nakon oslobođenja u Nišu su ustanovljena dva vašara; letnji o Spasovdanu, koji je trajao 6, i jesenji o Krstovdanu, koji je trajao 3 dana. Zbog agrarnog karaktera privrede na njima je, u početku, prodavana i kupovana uglavnom stoka. Pritom, promet robe je bio veći na vašaru o Spasovdanu. Ovaj oblik razmene zadržao se i između dva svetska rata. Promene do kojih je došlo nakon Drugog svetskog rata, kao što su organizovani otkup poljoprivrednih proizvoda, migracije stanovništva sa sela u gradove, smanjenje stočnog fonda i dr. umanjivali su ulogu vašara. Oni su se, otuda održavali više zbog tradicije nego zbog toga što predstavljaju stvarnu potrebu stanovništva.

 
Glavna pijaca na Trgu Kralja Milana - razglednica iz 1923. godine

Između dva svetska rata postojalo je više lokacija u gradu za obavljanje pijačne trgovine. Zanimljivo je da se u to vreme pijačarina (trošarina) odnosno nakanada, naplaćivala na ulazima u grad, sa istočnog ulaza na mestu gde ja sada raskrsnica bulevara Nemanjića, cara Konstantina i Zorana Đinđića u naselju Trošarina, na zapadnom ulazu na Bubanj, na severnom ulazu kod današnjeg naselja Jagodin mala itd.
Nakon Drugog svetskog rata obaveza organizacije pijačne trgovine je pod indirencijom i u sklopu gradskih odnosno opštinskih organa.

Odlukom skupštine grada, osnovano je 31. marta 1952. god. (po nekim podacima 28. marta 1952) kao ustanova sa samostalnim finansiranjem pod nazivom Uprava za pijace – Niš, a predsednik Skupštine grada Ivan Vučković, postavlja Ljubomira Simonovića za prvog upravnika. Pri osnivanju Uprave za pijace, osnivač je odredio delatnost koja se svodila na: ubiranje pijačne takse i merine (naknada za pijačne usluge). Uprava za pijace broji ukupno 11 zaposlenih i to: upravnik Simonović Ljubomir, šef računovodstva Savić Sreten, blagajnik Živković Btarislav, administrator čika Ljuba, kurir Marković Milorad, kontrolor Živković Krsta i naplaćivači Milić Radovanović, Radulović Dragoljub, Jovanović Bogoljub i Rinčić Dobrivoje.

Delatnost tadašnje Uprave za pijace odvljala se na prostoru 1800m2 ondašnje zelene pijace opšte namene, koja se nalazila ispred sadašnje zgrade Skupštine grada do kafane Stara Srbija (trg Nikole Pašića). Ova takozvana zelena pijaca radila je i pre Drugog svetskog rata na ovoj lokaciji. Pored ove pijace postojala je i stočna pijaca u naselju Stočni trg, najpre na prostoru sadašnjeg Ogrevinvesta, odnosno robne pijace OTC 1957. godine, a kasnije preme prostoru Veterinarskog instituta, igrališta i prostoru JKP Mediane 1962. godine na oko 3000m2. U početku svog postojanja ova pijaca je imala funkciju međuseoskog prometa, a sa razvojem grada, rastao je i promet sitne stoke, čiji su kupci uglavnom bili građani Niša. Stočna pijaca prestaje sa radom na ovom prostoru 1972. godine. Stočna pijaca kod sela Mramor (leva obala reke Južna Morava) naglo se razvija i nadležnosti je Mesne zajednice Mramor.

Nakon Drugog svetskog rata otvara se pijaca Tvrđava na prostoru između glavne kapije Niške tvrđave i autobuske stanice, koristeći objekte vojnih magacina (današnji magacin poljoprivrednih proizvoda i radionica), pod nazivom Gradska pijaca Tvrđava.
Nedugo zatim otvara se pijaca Pirotska rampa 1955. god. u narodu poznata kao Moravska pijaca. Pijaca radi do 1970. godine kada se seli na novu lokaciju i dobija naziv pijaca Bubanj.
1955. godine na mestu danačnjeg trga Radničkih saveta odnosno trga Zorana Đinđića otvara se pijaca Crveni Pevac. Ova pijaca kratko funkcioniše i vrlo brzo prestaje sa radom.

Odlukom Saveta radne zajednice Uprave za pijace Niš, početkom 1969. godine menja se naziv organizacije u "Ustanova za organizaciju pijačne trgovine - Tržnica Niš". Ustanova je imala svojstvo pravnog lica i propisane osnovne i sporedne delatnosti.
Nastaje period ubrzanog razvoja Tržnice, kako u pogledu organizacije tako i u pogledu izgradnje pijaca u gradu. Tržnica kupuje gradsko zemljište direktno od vlasnika zemljišta i vrši izradu projektne dokumentacije za izgradnju novih pijaca. Tako nastaju nove pijace: Krive Livade (Boško Buha) 1970. najpre kao pijačni plato, a 1982. prva faza zatvorene pijace, pijaca Bubanj 1973. prva faza, pijaca Palilula, pijaca Pantelej 1977. plato, pijačna zgrada, infrastruktura, pijaca Durlan (Moše Pijade) 1977. god. Pijaca Ć. Kula 1977. godine plato, pijačna zgrada sa mokrim čvorom, infrastruktura.
Od 1977. godine Tržnica organizuje na Tvrđavskoj pijaci poljoprivrednu izložbu pod pokroviteljstvom grada Niša. Izložba je održana u okviru proslave Dana oslobođenja grada, tokom oktobra, sve do 1982. godine.
Od marta 1982. godine Ustanova menja ime u RO "Tržnica" Niš - Radna organizacija za promet na malo poljoprivredno - prehrambenim proizvodima i organizaciju pijačne trgovine "Tržnica" Niš.
Od 1991. godine Tržnica menja status preduzeća u Javno preduzeće pod Opštinom kao osnivačem i menja naziv u Javno preduzeće za pijačne usluge "Tržnica" Niš za izgradnju, održavanje i upravljanje pijacama i pružanje usluga na pijacama, kao i za obavljanje drugih poslova u skladu sa aktom osnivača. Pod ovim nazivom funkcioniše do 1995. godine. Javno preduzeće za pijačne usluge "Tržnica" Niš osnovano je radi odezbeđenja nesmetanog prometa robe na pijacama i pružanja usluga kao delatnosti od javnog interesa. Tržnica obavlja svoju delatnost na devet zelenih – mešovitih pijaca i stočnoj pijaci u Mramoru.

U ovom periodu rukovodstvo preduzeća planira i kreće sa realizacijom planova za izgradnju i rekonstrukciju gradskih pijaca. Kreće se sa izgradnjom robne pijace (Cvetna pijaca sa 100 tezgi i 28 lokala), na dobijenom zemljištu parking prostor Mediana ogranizuje u jesen 1996. robnu pijacu Mediana (buvlja pijaca sa 400 tezgi), izgradnjom nove mešovite zatvorene pijace Durlan (100 tezgi) na prostoru otvorene istoimene pijace, rekonstrukcijom Tvrđavske pijace (izgradnja nastrešnica, 100 lokala), izgradnjom poslovne i upravne zgrade, 30 lokala na pijaci K. Livade itd.
Skupština grada Niša avgusta 1997. god. izvršila je transformaciju ovog preduzeća u komunalno i od tada ovo preduzeće posluje kao Javno komunalno preduzeće za pijačne usluge "Tržnica" Niš.
Iste godine Tržnica gubi pravo na upravljanje Stočnom pijacom.

Tržnica nastavlja realizaciju postojećih planova tako da otvara novu robnu pijacu, i pijacu polovnih stvari na lokaciji Ogrevinvesta pod nazivom OTC (otvoreni tržni centar) sa preko 800 tezgi, odnosno vrši preseljenje buvlje pijace sa Mediane, januara 1998. godine, a iste godine na tom prostoru otvara kvantašku i auto pijacu pod nazivom Kvantaška pijaca Mediana. Maja 1999. godine otvara novu robnu pijacu pod nazivom Cvetna pijaca. U vreme bombardovanja Niša od strane NATO alijanse pogođena je pijaca Tvrđava. Od kasetnih bombi oštećen je krovni pokrivač nastrešnice i prozorska stakla na hali za prodaju mlečnih proizvoda. Srećom ljudskih žrtava nije bilo na samoj pijaci, ali zato u ulicama oko pijace toga dana poginulo je 18 ljudi.

2002. godine investira u proširenje i dogradnju pijace Krive Livade za oko 800m2. Početkom 2003. godine otvara prvu zatvorenu pijacu u gradu, Tržni centar Durlan.

Direktori Tržnice: